दाङ । ओहजारौंको छहारी घाम छल्ने ठाउँ मात्र होइन, बिजौरी चोकको मुटु थियो। बिहान चिया पिउने ठाउँ, बेलुका गफ गर्ने चौतारी।
2. *जीउँदो डायरी*: कति प्रेमपत्र त्यो फेदमा साटिए होलान्। कति विद्यार्थीले त्यही छायाँमा परीक्षा पास गर्ने कसम खाए होलान्। कति बुढापाकाले त्यही बसेर छोराछोरीको कथा सुनाए होलान्।
3. *प्रकृतिको पूजा*: पीपललाई हिन्दूले “विष्णुको रूप” मान्छन्। बिहान-बेलुका पूजा, तिहारमा सेलरोटी चढाउने। रूख ढलेपछि संस्कार पनि ढल्छ।
*विकास बनाम भावना*
सडक चौडा गर्नुपर्छ, ट्राफिक सहज बनाउनुपर्छ – यो कुरा गलत होइन। तर “काट्नु पर्ने अर्को विकल्प थिएन?” भन्ने प्रश्न मनमा आइहाल्छ।
जापानमा सडक बन्दै गर्दा 300 वर्षे रूख सारेर अर्को ठाउँमा रोपेको उदाहरण छ। हामीसँग टेक्नोलोजी छैन भने कम्तिमा जनतालाई सोध्न त सकिन्थ्यो होला नि।
*पीपल ढले पनि…
तिमीले अन्त्यमा भने जस्तै – रूखको हाँगा भाँचिए पनि सम्झना भाँचिँदैन।
आज बिजौरी चोकबाट हिँड्दा त्यहाँ खाली ठाउँ देखिन्छ होला। तर हरेक मान्छेको आँखामा त्यो पीपल अझै उभिएको छ। छहारी दिइरहेको छ।
सम्भव छ भने तुलसीपुर उपमहानगरपालिकालाई अनुरोध गरौं – त्यहीँ फेदमा अर्को पीपलको बिरुवा रोपौं। नाम दिऊँ “स्मृति पीपल”। पुरानो पुस्ताको कथा नयाँ पुस्तालाई सुनाउन।
