काठमाडौं । जब कुनै व्यक्ति आफ्नै अस्तित्वलाई विस्मृत गर्दै संस्था वा विचारलाई जीवन समर्पित गर्छ, तब उसको जीवन व्यक्तिगत होइन, ऐतिहासिक हुन्छ। तर यदि त्यस्तो समर्पणको अन्त्यमा संगठन कमजोर, दिशाहीन र निष्क्रिय रहन्छ भने, त्यो केवल असफलता होइन एक दार्शनिक शून्यता हो।
नेतृत्वको सार केवल पदमा होइन, परिणाममा निहित हुन्छ। यदि कुनै पार्टी वा संस्था, जसलाई जीवनभरको श्रम, त्याग र विश्वासले उभ्याउन खोजिएको थियो, त्यसले नै आफ्नो अस्तित्व जोगाउन सकेन भने, त्यहाँ “सेवा” शब्दको अर्थ नै पुनर्विचार गर्नुपर्ने हुन्छ।
यस दृष्टिकोणबाट हेर्दा, जीवनको मूल्य केवल बाँच्नमा होइन, बाँचेर सिर्जना गरिएको अर्थमा निर्भर हुन्छ। असफल नेतृत्वले केवल संगठन गुमाउँदैन, उसले आफ्नै अस्तित्वको औचित्य पनि प्रश्नमा पार्छ।
