काठमाडौं । नेपाल प्रहरीका एआईजी डम्बर विक ज्यूले सुनाउनुभएको यो बाल्यकालको घटना सुन्दा जो कोहीको आँखा रसाउँछ।
जाडोको महिना, गाउँको घर, अगेना नजिकैको माटोको भुइँ। एउटा सानो बच्चा न्यानो खोज्दै आमाको काखमा निदाएको छ। त्यो नै आमासँगको अन्तिम रात हुन्छ भन्ने उसलाई के थाहा। बिहान उठ्दा आमाको शरीर चिसो भइसकेको, आमाले सधैंका लागि छोडिसक्नुभएको।
एउटा बच्चाका लागि यसभन्दा ठूलो बज्रपात के हुन सक्छ? आमाको काख नै संसार हुने उमेरमा, उज्यालो हुन नपाउँदै संसार नै अन्धकार भएको क्षण।
आज उहाँ नेपाल प्रहरीको एआईजी जस्तो गरिमामय पदमा हुनुहुन्छ, हजारौं प्रहरीलाई नेतृत्व दिनुहुन्छ, देशको सुरक्षा सम्हाल्नुहुन्छ। तर त्यो पद, त्यो वर्दी भित्र पनि त्यही सानो बालक छ, जो आज पनि त्यो चिसो बिहानको पीडा बोकेर हिँडेको छ।
सायद यसै कारणले होला, उहाँले दुःखी, पीडित र सहारा बिनाका मानिसको पीडा अझ नजिकबाट बुझ्नुहुन्छ। आमाको काख गुमाएको मान्छेलाई नै थाहा हुन्छ, सहारा गुमाउनुको पीडा कति ठूलो हुन्छ।
उहाँको त्यो भावुक सम्झनाले धेरै आमाको माया नपाएका, आमाको काख गुमाएका बालबालिकाको कथा बोलेको छ।
