एउटी आमाको आँसु–भिजेको अन्तिम पुकार
प्रधानमन्त्री गृहमन्त्री प्रहरी महानिरीक्षक बिन्तिपत्र
प्युठान । आज सिंगो देश पीडामा छ। चारैतिर दुःख र शोकका खबर छन्। हरेक नेपालीको मन छियाछिया भएको यो घडीमा म पनि आफ्ना दुई नानीहरूको भविष्य काखमा च्यापेर तपाईंहरूसमक्ष उभिएकी छु।
म देवा जि.सी.—राष्ट्रसेवामा आफ्नो जीवन समर्पण गर्नुभएका स्वर्गीय श्री विष्णुबहादुर जि.सी.की श्रीमती हुँ।
मेरो श्रीमान् नेपाल प्रहरीमा रही २४ घण्टा कर्तव्यमा खटिँदै देश र जनताको सेवा गर्नुभयो। सेवाकै क्रममा जिब्रोको क्यान्सर भयो। दुईपटक अप्रेसन र ६ पटक केमोथेरापी सहनुभयो। अस्पतालले आरामका लागि ६० दिनको घर बिदा दिएको थियो। तर बिदा पूरा हुन नपाउँदै, १९ दिनमै, मिति २०७५।११।०३ गते उहाँले हामीलाई सदाका लागि छोडेर जानुभयो।
उहाँसँगै हाम्रो घरको सहारा पनि गयो।
आज उहाँका १५ वर्षकी छोरी सिला जि.सी. र १३ वर्षका छोरा सचिन जि.सी. मेरो साथमा छन्। बाबाको काख गुमाएका यी नानीहरूलाई हेर्दा मेरो मुटु हरेक दिन चिरिन्छ।
बिहान के खुवाऊँ?
बेलुका कसरी छाक टारूँ?
उनीहरूको पढाइ कसरी चलाऊँ?
भोलिको भविष्य कसरी बनाऊँ?
यी प्रश्नको उत्तर खोज्दाखोज्दै एउटी आमाको मन थाकिसकेको छ।
पेन्सनका विषयमा उपदान रकम लिइसकेको कारण अब मिलाउन कठिन हुन्छ भन्ने कुरा सुनिएको छ। म नियम–कानुनको सम्मान गर्छु। तर एउटा प्रश्न मनमा आउँछ—
पेन्सनको बाटो कठिन भयो भन्दैमा के यी दुई नानीहरूको भविष्यको बाटो पनि बन्द हुनुपर्छ?
प्रहरी संगठनबाट “नानी बाबुको पढाइ खर्चसम्म हेरौँला” भन्ने आश्वासनसमेत सुनिएको थियो। त्यही एउटा वाक्यलाई मैले वर्षौँदेखि आशा बनाएर समातेकी छु। तर आजसम्म त्यो आशा सहारामा बदलिएको छैन।
कहिले बाढी, कहिले पहिरो, कहिले भूकम्प, कहिले जनआन्दोलन—हरेक विपत्तिमा राष्ट्रको सुरक्षाका लागि प्रहरी परिवारले आफ्ना प्रियजन गुमाएका छन्। म ती सबै परिवारको पीडा बुझ्छु र सम्मान गर्छु।
तर मेरो मनमा एउटा प्रश्न छ—
के प्रहरी परिवारले सहारा पाउन बाढीमा बग्नैपर्ने हो?
पहिरोमा पुरिनैपर्ने हो?
भूकम्पमा घरसँगै ढल्नैपर्ने हो?
जनआन्दोलनमा गोली खानैपर्ने हो?
पक्कै होइन।
हाम्रो परिवारमाथि पनि एउटा ठूलो विपत्ति आएको थियो—
बाढीले होइन, पहिरोले होइन, राष्ट्रसेवामा रहेका श्रीमान्को मृत्युले।
बाढीले घरको छानो बगाउँछ, तर श्रीमान्को मृत्युले परिवारको जीवनभरको सहारा नै बगाउँदो रहेछ।
म कसैको अधिकार खोस्न चाहन्नँ।
कसैलाई दिइएको राहत रोक्न चाहन्नँ।
म त आफ्ना नानीहरूको भविष्य अभावले बगाउन नदिन सहारा खोजिरहेकी एउटी आमा हुँ।
मेरा श्रीमान्लाई फर्काउन सकिँदैन। उहाँको मृत्युको पीडा कुनै रकमले पूरा गर्न सक्दैन। तर उहाँले राष्ट्रका लागि दिएको जीवनको सम्मान गर्दै उहाँका सन्तानको भविष्य भने बचाउन सकिन्छ।
सम्माननीय प्रधानमन्त्रीज्यू, गृहमन्त्रीज्यू तथा प्रहरी महानिरीक्षकज्यू,
आज म ठूलो धनसम्पत्ति मागिरहेकी छैन।
मेरा नानीहरूको पढाइ नरोकिने व्यवस्था गरिदिनुहोस्।
बिहान–साँझको छाक टार्ने आधार बनाइदिनुहोस्।
उनीहरूको भविष्यका लागि एउटा स्थायी सहारा बनाइदिनुहोस्।
आज देश रोइरहेको छ।
यही आँसुको घडीमा हाम्रो घरभित्र वर्षौँदेखि बगिरहेको मौन आँसु पनि एकपटक देखिदिनुहोस्।
म पटक–पटक पत्र लेखेर थाकिसकेकी छु, तर आशा गर्न अझै थाकेकी छैन।
आज पनि तपाईंहरूलाई हेरेर विश्वास गरेकी छु।
सायद यसपटक मेरो दुखेको मनमा मलम लाग्नेछ।
सायद मेरा नानीहरूको हात समातिनेछ।
सायद एकदिन फोन आएर कसैले भन्नेछ—
**“देवा जी, अब नरोउनुहोस्…
तपाईं एक्लै हुनुहुन्न, हामी छौँ।
तपाईंका नानीहरूको भविष्य अब हामी हेर्छौँ।”**
त्यो एउटा वाक्य सुन्न पाए
सायद वर्षौँदेखि रोइरहेको यो मन पहिलोपटक शान्त हुनेछ।
मेरा नानीहरूले बाबालाई फेरि पाउने छैनन्।
तर बाबाले छोडेर गएको भविष्य भने गुमाउन नपरोस्।
कृपया,
उनीहरूको हात समातिदिनुहोस्।
उनीहरूको पढाइ बचाइदिनुहोस्।
उनीहरूको दुई छाकको आधार बनाइदिनुहोस्।
र एउटी आमालाई यति मात्र भरोसा दिनुहोस्—
“तिमीहरू एक्ला छैनौ, राज्य तिमीहरूको साथमा छ।”
यही मेरो माग हो।
यही मेरो आशा हो।
यही मेरो भरोसा हो।
— देवा जि.सी.
स्वर्गीय श्री विष्णुबहादुर जि.सी.की पत्नी
प्युठान नगरपालिका–१, खैरा
