बाँके । नेपालगन्ज जमुनाहा नाकाबाट भारतबाट नेपाली चुरोट सानो-सानो परिमाणमा “व्यक्तिगत सामान”
भनेर भित्र्याउने। त्यसपछि नेपालगन्ज बजारमा सस्तोमा बेच्ने। नेपाली चुरोटमा लाग्ने कर नतिरी बेच्दा 2-3 गुणा नाफा हुन्छ। त्यसैले तस्करी बढेको गुनासो छ।
प्रहरी/भन्सार “बेखबर” किन देखिन्छन् त?*
“बेखबर” भन्दा “कन्ट्रोल गर्न गाह्रो” भन्नु उपयुक्त हुन्छ:
1. *खुला सिमाना*: जमुनाहा नाकामा घेरा मात्र छ। मान्छे बाटोबाट होइन, खेतबारी, गल्लीबाट आउजाउ गर्छन्। 24 घण्टा सबै चेक गर्न सम्भव हुँदैन।
2. *सानो परिमाण*: कार्टुनमा होइन, झोलामा 2-4 क्यास चुरोट ल्याउने। “व्यक्तिगत प्रयोग” भन्यो भने भन्सारले धेरै बोल्दैन। ठूलो खेप समात्यो भने मात्र मुद्दा बन्छ।
3. *समन्वयको खाँचो*: भन्सारले राजस्व हेर्छ, प्रहरीले सुरक्षा, सशस्त्रले सीमा। एकले अर्कोलाई दोष दिने, जिम्मेवारी बाँडिनै।
4. *स्रोत-साधन*: स्क्यानर मेसिन, कुकुर टोली, पर्याप्त जनशक्ति नहुँदा चेकिङ कमजोर हुन्छ।
*3. सम्बन्धित निकायले के गर्न सक्छन्?*
1. *भन्सार कार्यालय नेपालगन्ज*: जोखिम प्रोफाइलिङ गर्ने। बारम्बार आउने व्यक्ति, रातिको समयमा आउनेको सामान कडाईले चेक गर्ने।
2. *जिल्ला प्रहरी कार्यालय बाँके सशस्त्र APF*: नाका वरिपरिको “चोर बाटो” मा गस्ती बढाउने। सूचना नेटवर्क बलियो बनाउने।
3. *आन्तरिक राजस्व*: बजारमा बिक्री हुने चुरोटको स्टिकर/बिल चेक गर्ने। नेपाली कर तिरेको छ कि छैन हेर्ने।
4. *स्थानीय प्रशासन*: चुरोट पसललाई कडाई। नक्कली बिल/नक्कली स्टिकरमा कारबाही।
तस्करीको असर के हो?*
1. *राजस्व घाटा*: सरकारले करोडौं राजस्व गुमाउँछ। त्यो पैसा स्कुल, अस्पतालमा जानुपर्ने।
2. *नेपाली उद्योग मर्छ
3. *स्वास्थ्य जोखिम भारतीय नेपाली चुरोटमा मापदण्ड फरक हुन्छ। उपभोक्ता ठगिन्छ।
