रुपन्देही । सुनौली-बेलहिया भनेको नेपाल-भारतको सबैभन्दा व्यस्त अन्तर्राष्ट्रिय नाका हो। दैनिक हजारौं पर्यटक, व्यापारी, एम्बुलेन्स, गाडी यही बाटोबाट जान्छन्। त्यस्तो नाकाको बाटो १ महिना “अलपत्र” पारेर राख्नु कुनै पनि हिसाबले उचित होइन।
१ महिना सडक अलपत्र राख्दाको समस्या
पर्यटकको छवि बिग्रिन्छ विदेशी पाहुनाले नेपाल छिर्नासाथै धुलो, खाल्डो, जाम भेट्छन्। “नेपाल आयो” भन्ने पहिलो अनुभूति नै नराम्रो हुन्छ।
मालवाहक ट्रक घण्टौं जाममा बस्छ। यातायात व्यवसायी, होटल, ट्याक्सी सबै मारमा पर्छन्।
मर्मत नसकिएको पुल/बाटोमा राति, पानी परेको बेला दुर्घटना हुने सम्भावना धेरै बढ्छ।
बिरामी/एम्बुलेन्सलाई समस्या अस्पताल लैजान ढिलो भयो भने मान्छेको ज्यानसम्म जान्छ।
काम गर्ने कम्पनीले समयमै जनशक्ति/मेसिन नल्याउने। लुम्बिनी प्रदेश प्रहरीले रिपोर्ट बुझाए जस्तै, सडक डिभिजनले पनि प्रगति रिपोर्ट माग्नुपर्छ।
वैकल्पिक बाटो बिना पुल भत्काएर मर्मत गर्ने हो भने सानो बाइपास बाटो, डाइभर्सन बनाउनै पर्छ। त्यो नबनाई काम थाल्यो भने जनताले दुःख पाउँछन्। अनुगमन नहुनु: काम थालेपछि १५ दिनमा सक्नुपर्ने काम १ महिना तानिन्छ। तर कसैले सोधपुछ गर्दैन।
सडक डिभिजन कार्यालय भैरहवालाई सोध*: “सम्झौता अनुसार काम सक्ने मिति कहिले? ढिला भएकोमा जरिवाना लगाउनु पर्दैन?” लिखित निवेदन देउ।
जिल्ला प्रशासन कार्यालयलाई खबर अन्तर्राष्ट्रिय नाकाको बाटो अवरुद्ध पार्न पाइँदैन। सिडिओले ठेकेदारलाई बोलाएर ७ दिनभित्र बाइपास बनाउन वा काम छिटो गर्न आदेश दिन सक्छन ।
“मर्मत” भनेको सुविधा बढाउन हो, जनतालाई दुःख दिन होइन। महिना दिनसम्म अलपत्र पार्नु लापर्बाही हो, मर्मत होइन।
