(ABC-Sanchar)
काठमाडौं । एमसीसीको विषयलाई लिएर नेपाली नेपालीबीचको झगडाले काठमाडौँको बानेश्वर रणभूमि बन्न थालेको छ । तर, एमसीसी के हो भन्ने कुरा धेरैलाई थाहा नभए पनि सबैको मुखमा यो विषय झुन्डिएको छ । हामी नेपालीहरूको दिमागले गलत कुरा छिटो टिप्छ । तर, सत्य कुरा पटक भने पनि टिप्दैन । यही कारणले होला हामीभन्दा अविकसित मुलुकहरू केही वर्षमै आधुनिक र विकसित बनिसके । हामी भने भर्खर त्यसको सिको गरिरहेका छौँ, तर त्यो पनि कसैले उचालेको र पछारेको भरमा ।
एमसीसीको पचास अर्ब रूपैयाँ किन चाहियो, चाहिने नै हो भने नेपालको संविधानभन्दा माथि राखेर संसद्बाट पारित किन गर्नु ? भनेर धेरैले भन्दैछन् । यति मात्र होइन एमसीसी भित्र्याउने फलानो पार्टी र फलानो नेता हो, उनीहरूले आफ्नो स्वार्थ पूरा गरेर ल्याएको हो भनेर गाली गर्छन् । राष्ट्रिय स्वाधीनता खत्तम पार्न यो इन्डोप्यासिफिक रणनीतिअन्तर्गत आएको अनुदान हो, अमेरिका हाम्रो मित्र राष्ट्र होइन, साम्राज्यवादी दुस्मन राष्ट्र हो भन्ने आरोप लगाइरहेका छन् । यसले नेपालको हित गर्दैन र यो अनुदान लिनु पनि हुँदैन भन्दैछन् ।
उनीहरूको नजरमा यी तमाम प्रश्न जायज हुनसक्छन् । आफूले सुनेको र बुझेको कुरा खुलेर राख्नुपर्छ, खुलेर विरोध गर्नुपर्छ । यो लोकतन्त्रको मूल्य र मान्यता हो । तर सुनेका र भनेका सबै कुरा सत्य नै हुन्छ भन्ने छैन । त्यसैले अरूले भनेको र सुनाएको भरमा उफ्रिनुभन्दा आफैले नजिकबाट नियालेर हेर्दा सत्यको नजिक पुग्न सकिन्छ । तर हामी त्यो गर्न जान्दैनौँ । यही कारण धेरैले अनाहकमा ज्यान गुमाइरहेका छन् । आफूलाई वीर सम्झेर गर्व गरिरहेका हुन्छन् तर सत्य त्योभन्दा निकै फरक रहेको हुन्छ । नेपालका हरेक आन्दोलनमा बाहिरी शक्तिको ठूलो भूमिका रहँदै आएको देखिन्छ । समर्थन र विरोध दुवैमा डलरको खेती भएको देखिन्छ । तर जनता भने सधैँ भ्रममा बाँचिरहेका छन् । पटक पटक भएका विभिन्न सम्झौताले नेपाललाई बर्बाद गर्दै आएको छ । राष्ट्रियता कमजोर हुँदै आएको छ । चाहे कम्युनिस्टका नाममा होस् या काँग्रेस, राजावादीका नाममा होस् या यस्तै अरू कुनै, राष्ट्रियताको व्यापार चलेको छ । तर नेपाली मौलिकताको खोजीमा कुनै राजनीतिक गतिविधि भएका छैनन् । यो कुरा विभिन्न घटनाक्रमले पुष्टि गरिसकेको छ । चाहे त्यो सात सालको आन्दोलन होस्, ४६ सालको जनआन्दोलन होस्, जनयुद्ध वा मधेस आन्दोलन नै होस्, सबैको इतिहास उस्तै प्रकारको छ । हरेकमा विदेशी शक्तिको कमान्ड छ । यसले गर्दा नेपाल पटक पटक अस्थिरतामा फस्दै आएको छ । यसको सिकार हाम्रा राजनीतिक दल र नेताहरू प्रत्यक्ष र अप्रत्यक्ष रूपमा भएका छन् । विदेशीले हामीलाई जुटाइदिए जुट्ने र फुटाइदिए फुट्ने जात रहेछौँ नेपाली ।
अहिले चलिरहेको एमसीसी विवाद पनि यसै वरिपरि केन्द्रित छ । कसैले समर्थन त कसैले विरोधको नाममा डलरको खेती गरिरहेका छन् । उनीहरूलाई नेपाल र नेपालीप्रति कुनै चिन्ता छैन । किनभने दिनदहाडै दलित महिलामाथि हिंसा बढ्दै गएको छ । व्यापक घुसखोरी र भ्रष्टाचार बढेको छ । तर सडकमा देखिएका यी आन्दोलन कहिले विभेद र भ्रष्टाचारका विरुद्धमा देखिएनन् ।
यहाँ हाकाहाकी निर्दोष मानिस मरिरहेका छन् । जात व्यवस्थाका कारण नवराज विक, शम्भु सदा, विजय राम, निरञ्जन राम, त्रिभुवन राम, रोशन रामहरूको हत्या भएको छ । कतै राज्यपक्षबाट त कतै समाजिक शासक वर्गबाटै यस्तो घटनाहरू भइरहेको छर्लङ्ग छ । तर, पनि हामी बोल्दैनौँ किन ? किनभने उनीहरूलाई यसबाट निहीत स्वार्थ पूरा हुँदैन । बरु समाजमा रहेका यस्ता विकृति विसङ्गति रहिरहे भने उनीहरूलाई डलरको खेती गर्न र राज्य शक्तिको दुरुपयोग गर्न सजिलो हुँदोरहेछ । त्यसैले विदेशीसँगको कुनै कुरा स्वदेशमा चर्किंदा यिनीहरू च्याउ जस्तै सडकमा उम्रिन्छन् । राष्ट्रियताको नारा दिएर सर्वसाधारण निरक्षर नागरिकहरूलाई प्रयोग गर्छन्, हतियार बनाउँछन् । उनीहरु चाहिँ मस्तले डलरको खेती गर्छन् अनि सता र शक्तिमा पुग्न चुनावमा खर्च गर्छन् ।
